Michel is niet de enige die zich ergert.
Een journaliste van La Dernière Heure wil de mensen ervoor waarschuwen dat ze voorzichtig moeten zijn als ze hun pin-code intikken op een ATM. Terechte waarschuwing.
Leest u even mee :
"Notre collègue s’est prêtée au jeu. Elle n’a pas exagéré sa posture face à l’appareil ni pris plus de précautions.
D’une main, elle tenait son sac. De l’autre, elle a introduit sa carte et tapoté son code. Comme à son habitude !
Placée derrière elle dans la file, j’ai dégainé mon téléphone. J’ai simulé la composition d’un numéro de téléphone alors qu’en réalité j’activais la fonction caméra. Ensuite, j’ai feint une conversation téléphonique. Placée en biais, derrière ma collègue, l’objectif de la caméra est clairement orienté vers le clavier du distributeur…"
Awel, kijk nu even goed mee naar het filmpje :
http://www.dhnet.be/infos/faits-divers/article/343568/attention-votre-code-secret-est-filme.html#embed_pos1
"Notre collègue" komt aan de ATM, steekt met haar gebruikelijke rechterhand haar kaart in de ATM, tikt met haar gebruikelijke rechterhand de pincode, en maakt een keuze met haar rechterhand op het touchscreen.
En dan bekijken we het filmpje. Inderdaad. Als je van rechts staat te filmen, dan zie je niet wat iemand met zijn rechterhand intikt. Dus dan maar even het filmpje heropgenomen met dezelfde collega die nu haar linkerhand gebruikt.
Kijk, dat is geen eerlijke journalistiek, dat is manipulatie. Als het niet lukt om met een GSM een code te filmen, hoe doen de professionals het dan? Het had volstaan om even 'ATM fraude' of 'fraude distributeurs de billets' te googelen om stof te vinden voor wel vijf artikels. Het had volstaan om even naar de persdienst van een willekeurige bank te bellen. Het had volstaan om naar Febelfin te bellen, of naar ATOS, voorheen Banksys. Of naar de financiële cel van de politie.
Neen dus. Gewoon het filmpje manipuleren. Zoiets kan toch niet?
(fyi: professionele criminelen gebruiken een miniminicameraatje dat ze ergens boven het klavier hangen. Dat combineren ze dan met iets wat de magnetische piste van je kaart copiëert, waardoor ze ook je kaart kunnen namaken. Dat heet skimming. En sedert begin dit jaar zijn ze daar in België niets meer mee, want je kan je kaart enkel nog gebruiken in landen waar de chip van de kaart gelezen wordt in plaats van de magnetische piste. Maar criminelen zijn inventief, als er geld mee gemoeid is, dus blijf uw code discreet intikken! )
Monday, March 21, 2011
Journaille
Posted by
legel
at
20:54
0
comments
Labels: jongenstoch
Sunday, March 6, 2011
Sunday, February 27, 2011
't zijn goede ganzen die weerkeren
Ik passeerde langs een weide, en plots zag ik twee grote vogels landen. Witte buik, felrode poten, maar te klein om een ooievaar te zijn. Ik haalde mijn fototoestel, en toen herkende ik ze. Zou het echt mogelijk zijn dat die twee nijlganzen hier weer zijn?
Een eindje verder stond een plaatselijke schapenboer mij te bekijken. Ik ging bij hem, en zei dat ik de nijlganzen aan het fotograferen was. 'Ah ja', zei hij, ' ik was juist aan 't kijken of mijn ooi nog niet aan 't lammeren was, toen ik het poeldeken al kwekken hoorde toekomen. Ze zitten hier al drie weken'. Kijk, een boeremens weet altijd meer dan een stadsmens als ik. Hij vertelde dat ze al drie jaar langskomen, en dat ze tot voor kort op een weide achter de stokerij zaten, tot de wilgenrij (de 'trunken', zoals dat hier heet) gekapt werd.
Posted by
legel
at
18:52
0
comments
Labels: dieren
Wednesday, February 23, 2011
Monday, February 21, 2011
Bezoek van de baas
Ter gelegenheid van Bezoek van de Baas, en kwestie van de exposure van Yves nog wat te boosten, hiernaast of hierboven een twitterstreampje van #bvdb.
Posted by
legel
at
21:04
0
comments
Tuesday, February 15, 2011
Bij het horen van de Tweede Wals
Het was schemerduister, en een dikke mist hing in het badhuis aan de Fo Utca-straat in Budapest. De warmte en de waterdamp maakten de lucht tot een tastbare visceuze massa die alle geluiden omhulden met velours. Vreemd genoeg was ik er helemaal alleen. Mijn rug voelde aan of hij gebroken was, en nu het badwater langzaam het vuil van mijn vel weekte, begon het te schrijnen in de vele schaafwonden die ik over mijn lijf had. In de verte klonk gedempte muziek. Langzaam drong het door tot mij: de Tweede Wals, van Sjostakovitch.
Het plan was nochtans simpel geweest. Ik zou met de motor naar Baden-Baden rijden, op zoek naar Brüno Gabelsteck, die mij dan zou tonen waar ik geboren was. Volgens de familiale overlevering was hij erbij geweest toen ik die mistige oktoberochtend ter wereld gekomen was op het perron. Het af- en aanrijden van de treinen hadden mij meteen geïmpregneerd met een hevige verlatingsangst, en door terug te gaan naar waar het begonnen was, hoopte ik de vloek te breken.
“Maar waarom zou je dat doen ?”, had mijn oudste broer gezegd. Hij was altijd al de behoeder van zijn broers geweest, en ook de meest rationele van ons drie. “Je weet niet eens of die Gabelsteck überhaupt bestaat. Dat verhaal van het perron hangt maar met haken en ogen aan elkaar. En wat je daar hoopt te vinden is mij niet duidelijk”. Mijn meer romantische broer wist dat ook niet, maar hij kon wel de uitdaging van de queeste begrijpen, en heimelijk wou hij graag meegaan, maar hij had ondertussen vrouw en kinderen. “Mocht ik van jou zijn, ik zou er een leuk uitstapje van maken”, zei hij, en op die manier werd de onderneming een onschuldig vakantietripje.
Tegen de haag, achteraan in de tuin, stond nog de oude Whizzer, die ik daar jaren geleden te roesten gezet had. Ik had het rijwiel onder handen genomen, wat roest afgeschuurd, en de motor gereviseerd. In mijn dromen was ik een motortechnicus, en ik had ‘Zen en de kunst van Motoronderhoud’ gelezen. Che Guevara had ook zoiets gedaan, en Kerouac, en Ted Simon. En per slot van rekening wou ik een held zijn, of op zijn minst een avonturier.
Het ding was nauwelijks meer dan een gemotoriseerde fiets, en het had een halve eeuwigheid geduurd om in Baden-Baden te raken. In die tijd waren er nog telefooncellen, die in Duitsland voorzien waren van een telefoonboek, zodat ik zeven mogelijke adressen vond. Ik was al bij zes Gabelstecks gaan aanbellen, zonder succes, en was op zoek naar de Förckner Gasse. Hoewel de straat vermeld stond in het telefoonboek, bleek er in heel Baden-Baden geen Förckner Gasse te vinden.
Ik tufte dan maar alleen naar het prachtige station, en ging een glas drinken in het buffet, waar ik een gesprek begon met een oude man met verbazend lang grijs haar. “Gabelsteck ? Die is hier in de jaren zestig nog stationschef geweest, denk ik, maar ik geloof dat hij begin de jaren zeventig getrouwd is met een Hongaarse, en met haar naar Hongarije is getrokken. Waarom volg je niet het traject van de Oriënt Express langs Salzburg, Wenen, en Bratislava tot in Budapest ?”
Het was zowat 1990, de Berlijnse muur was pas gevallen, en de lokroep van het Westen weerklonk door het hele Oostblok, en in mijn hoofd galmde de echo. Hier zou het avontuur pas echt beginnen. Ik had geen visum, geen landkaart, en eigenlijk geen idee van wat ik daar ging doen, maar het leek mij belangrijk om door te rijden naar Hongarije.
[...]
Omdat ik –ten onrechte- dacht dat ik een visum nodig had was ik ’s nachts de grens tussen Oostenrijk en Hongarije overgestoken in de buurt van Jedenspeigen, langs een klein landweggetje. En daarbij had ik dus mijn koplamp afgezet, en was ik in de duisternis jammerlijk op mijn firmament terecht gekomen toen een verdwaald stuk afsluiting mijn pad kruiste.
Hongarije was prachtig. Ik keek met verbazing rond naar de mooie natuur waar ik doorheen knetterde. De weidse vergezichten maakten de angst die ik gevoeld had bij het heimelijk oversteken van de grens ruim goed, maar tussen de romantiek van motorreizen en de realiteit van het dokkeren over barslechte wegen lag een steeds zwaarder wegende melancholie, die nog gevoed werd door de slechte nachtrust in goedkope hotels, boerenschuren, of de blote hemel.
En neen, toen ik uiteindelijk Budapest bereikt had, was er geen spoor terug te vinden van Gabelsteck. Wat had ik eigenlijk gedacht? Ik had niet gevonden wat ik zocht.
Mijn rug was geradbraakt, en door de vele valpartijen was mijn vel overal opengeschuurd. Mijn laatste geld was mij afhandig gemaakt door twee Bulgaarse dieven, de Whizzer hing nog maar met ijzerdraad en sparadrap aan elkaar, en al mijn tanden stonden los. Ik wist niet hoe ik dit badhuis moest betalen, en nog minder hoe ik naar huis kon raken. Maar ik hoorde de Tweede Wals, en even was ik weer in overeenstemming met het universum. Ik deed mijn ogen dicht, en liet mij in het warme water zakken.
Posted by
legel
at
13:57
1 Comment
Labels: jongenstoch, oude doos


